Gökyüzü Yeniden Mavileşir

KALBİMİZDE HEYECANIMIZIN KÜHEYLANLARI * Oyhan Hasan BILDIRKİ

Bir rüyâdan uyanmanın son demindeyiz
Göz bebeklerimize düşmüş bayrak gibi bir şafak rengi
Kim istedi, nerden çıktı şimdi bu ayrılık vakti?

Biliyorum dolunay her geceyi aydınlatmaz
Onun da yakasından tutup çevireni var
Bir vakte kadar

Kalbimizde heyecanımızın küheylanları
Gemi azıya almış dizginlenmiyor
Mor dağların ardından şafak söküyor

Zaman fırtına sanki, bağlasan durmuyor
Sabah yeli yanaklarımızda güller açtırıyor
Umudumuz öteki yarınlarda

İki simit, biraz peynir, üç beş zeytin Halil İbrahim sofrası
Ayaküstü yaptığımız en güzel kahvaltı
Sonra sokağa düşen sesler, güvercinlerin kanatlanması

Bir rüyâdan uyanmanın son demindeyiz
Göz bebeklerimize düşmüş bayrak gibi bir şafak rengi
Kim istedi, nerden çıktı şimdi bu ayrılık vakti?

Yanı başımda delikanlılık çağımın soylu gülü
Tek kişilik bileti cebinde
Gurbet gecelerinin ağrısı yüreğinde

Dut yemiş bülbüle döndüm, şiir miir desem sırasız şimdi
Ezbere bildiğim şiirim kollarımın arasından uçuyor
Kalbini ödünç bırakıyor kalbimde

Ayrılık, dipsiz kuyulara düşmüş sisli zamanlar aynası
Ayrılık, adı konmasa da ölümden beter yürek sızısı
Kalbimizde damla damla ağlayan pınar

El mel salladığım yok şaşkınım şimdi
Ah, sevdiğim gözlerime yapıştı kırkikindiler
Senin de gözlerinde sağanaklar yoksa dön geri bak

Bir rüyâdan uyanmanın son demindeyiz
Göz bebeklerimize düşmüş bayrak gibi bir şafak rengi
Kim istedi, nerden çıktı şimdi bu ayrılık vakti?

Zaman yola düşmüş delişmen bir atlı;
Otobüs desen, kim bilir kaçıncı seferinde?
10 Kasım 2007

Oyhan Hasan BILDIRKİ